Het gejammer en geweeklaag van de muziekindustrie over de dalende verkoop van cd’s, on-line of ander gekopieer komt zowat iedereen zijn oren uit. Ze hebben het aan zichzelf te danken; het jaren kunstmatig hoog houden van de prijzen, het promoten en hypen van rommel (wat dan nog eens handen vol geld kost), en ze zijn totaal vervreemd van de muzikanten. De laatste tijd pogen ze de mensen zwaar af te schrikken met willekeurig processen aan te spannen tegen tieners die al eens een mp3 bestandje downloaden. Ze eisen belachelijk veel geld om “een voorbeeld te stellen”…
Over enkele jaren praten we hopelijk niet meer over de muziekindustrie nu meer en meer artiesten geholpen door het internet de mogelijkheid zien om hun publiek rechtsreeks te bereiken.
Voor zij die nog enige sympathie koesteren voor de muziekindustrie ; kijk eens even naar deze analyse die Steve Albini (Big Black / producer Pixies/Nirvana…) maakt over een beginnende groep die in het web van de industrie verzeild raakten.
De kleine, alternatieve labels die een andere manier van werken hebben behoren voor alle duidelijkheid niet tot bovenstaande hufters.