Buckshots Review Boppin’ Around (Dutch)
|
|
BROOMSTICK BUCKAROO/ THE BUCKSHOTS Eindelijk is't ie er, want zeggen dat dit debuut van The Buckshots long overdue is, is een understatement: de groep uit de Kempen, zo'n beetje het wilde westen van België, bestaat toch al even, en als je platenhandelaars bij hun concerten CD’s ziet verkopen van ándere bands genaamd The Buckshots, dan weet je dat er vraag is naar een CD! Ik vind The Buckshots niet alleen een van de betere Belgische bands, 't zijn daarenboven ook nog eens doodgewone en pretentieloze kerels, met gevoel voor humor ook: wie op zijn MySpace een concert aankondigt met als locatie "op d'n Dax zennen oprit" kan op onze sympathie rekenen. Het wachten is het wachten echter waard geweest, want dit debuut, helemaal in eigen beheer, is niet enkel uitstekend maar verrast ook door zijn variatie. Countryrockers met mooie duozang en veel twangy gitaar als The Love Bug (George Jones), You Can't House Break A Tomcat (Cal Smith) en het zelfgeschreven The Least I Can Do hadden we verwacht en stellen ons niet teleur, en ook de geinige tongtwisters als Women Do Funny Things To Me (Del Reeves) en Gear Bustin' Sort Of A Feller (Del Reeves, Bobby Braddock oftewel truckerscountry goes Polk Salad Annie) staan erop. Maar als vierde nummer op deze CD een onvervalst walsje zetten (Oh How It Hurts van The Farmer Boys), kijk, dat noemen wij nu lef hebben. Er staat trouwens nog een walsje op, I'll Never Be Free waarin gastzangeres Els Oostvogels Kay Starr mag spelen naast Tennessee Ernie Ford. Els komt regelmatig een nummertje meezingen bij The Buckshots live on stage, en daarom hadden we gehoopt dat ze ook op de CD present zou zijn. 't Zijn er uiteindelijk vier geworden: op False Hearted Girl verschijnt ze in de gedaante van Ella Mae Morse (Tennessee Ernie Ford wist er steevast de beste zangeressen uit te pikken), en We Did (Herb & Kay Adams in 1955, wat ik heb moeten navragen bij The Buckshots, het staat op de Ace verzamelaar King Hillbilly Bop 'n' Boogie: King/ Federal's Roots Of Rockabilly 1944-1956) wordt u geacht te kennen van de optredens. In een heel andere stijl beweegt zich Better Move It On Home oftewel Porter Wagoner & Dolly Parton in Lee Hazlewood & Nancy Sinatra verpakking. Wat Els betreft voorts slechts één opmerking: geef ze haar eigen band, en snel graag! Die Move It On Home is een verrassing, net zoals wij niet verwacht hadden dat er in The Buckshots ook een Smokestack Lightnin' schuilt: de eigen composities Travellin' Man en The Night Has No Ending baden in dat dramatisch-mysterieuze sfeertje waarin Smokestack excelleert. |
